Żołnierz i polityk. Podczas I wojny światowej służył najpierw w armii austriackiej, następnie został dowódcą II Brygady Legionów. W 1918 r. na czele Polskiego Korpusu Posiłkowego przy armii austriackiej przedostał się na stronę rosyjską. Po wyjeździe do Francji stworzył tam słynną "Błękitną Armię". Razem z nią powrócił do kraju w 1919 r. i walczył na froncie ukraińskim. Dowodził także wojskami Frontu Pomorskiego, którego oddziały wkroczyły do Torunia 18 stycznia 1920 r. W wojnie polsko-bolszewickiej mianowany dowódcą Armii Ochotniczej. Pełnił funkcję Generalnego Inspektora Armii. W latach 1920-1927 poseł na Sejm. Związany ze środowiskami prawicowymi był politycznym przeciwnikiem marszałka Piłsudskiego. Po przewrocie majowych przeniesiony w stan spoczynku. Cieszył się dużą popularnością szczególnie w Wielkopolsce i na Pomorzu. Tytuł honorowego obywatela Torunia odebrał 18 stycznia 1921 r. w rocznicę wkroczenia do miasta dowodzonych przez niego oddziałów. W czasie II wojny światowej na emigracji, pełnił w latach 1940-1943 funkcje ministra oświaty w rządzie gen. Sikorskiego.

Marszałek Francji, Wielkiej Brytanii i Polski. Wybitny dowódca i teoretyk sztuki wojennej. Jeden z bohaterów I wojny światowej. Przed jej wybuchem był wykładowcą we Francuskiej Wyższej Szkole Wojennej. Jako dowódca 9 Armii walnie przyczynił się do zwycięstwa w bitwie nad Marną w 1914 r. Od 1917 Szef Sztabu Generalnego. W 1918 przeprowadził udaną kontrofensywę nad Sommą, która zdecydowała o klęsce Niemiec. Jako naczelny wódz wszystkich sił sprzymierzonych na froncie zachodnim przyjął bezwarunkową kapitulację Niemiec w Compiegne. Znany był jako przyjaciel Polski. Swą zdecydowaną postawą wymusił na rządzie niemieckim przerwanie kontrofensywy przeciwko powstańcom wielkopolskim. Honorowe obywatelstwo miasta Torunia otrzymał podczas swej tryumfalnej podróży po Polsce 23 kwietnia 1923 r.

Pierwszy marszałek Polski. Uznawany za twórcę niepodległości Polski. Od młodości związany z działalnością konspiracyjną. W 1888 zesłany na Syberię. Wstępuje do PPS i od 1893 jest redaktorem naczelnym "Robotnika". Ponownie aresztowany w 1900 uciekł z więzienia w Petersburgu. Udaje się w 1904 do Japonii, gdzie stara się o poparcie dla sprawy polskiej. Po rozłamie w PPS w 1906 r objął przywództwo PPS Frakcja Rewolucyjna i organizował grupy bojowe PPS. Przewidując wybuch międzynarodowego konfliktu tworzy w Galicji paramilitarny Związek Strzelecki. Po wybuchu I wojny światowej na czele dowodzonej przez siebie I Brygady Legionów wkroczył do zaboru rosyjskiego. W 1916 podaje się do dymisji. Po powrocie z internowania w Magdeburgu obejmuje władzę jako Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz. Twórca zwycięstwa nad Armią Czerwoną w wojnie 1920 r. W 1923 wycofuje się z życia publicznego i osiada w Sulejówku. W maju 1926 r. przeprowadza zamach stanu, ale nie przyjmuje ofiarowanej mu godności prezydenta, zatrzymując funkcje ministra spraw wojskowych i generalnego inspektora sił zbrojnych. Pochowany na Wawelu. W Toruniu przebywał oficjalnie w czerwcu 1921 r. Dwukrotnie był tu prywatnie. Tytuł honorowego obywatela przyznano mu dwa dni po śmierci - 14 maja 1935 r.

Marszałek Polski. Ukończył studia filozoficzne na UJ i ASP w Krakowie. Jeden z organizatorów Związku Strzeleckiego. Od 1914 w legionach. Walczył w I Brygadzie od dowódcy batalionu do z-cy dowódcy brygady. W latach 1917-1918 komendant POW. Desygnowany na ministra wojny w lubelskim rządzie I.Daszyńskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził grupą uderzeniową która zajęła Kijów. Później dowodził Frontem Płd-Wsch, Frontem Środkowym, a w końcu 2 Armią, która odcięła odwrót pobitych pod Warszawą wojsk Tuchaczewskiego. Od 1922 Inspektor Armii, a od 1935 r. zgodnie z wolą marsz. Piłsudskiego mianowany Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Od 1936 r. generał broni i Marszałek Polski. Wokół jego osoby tworzy się Obóz Zjednoczenia Narodowego. W czasie kampanii wrześniowej Naczelny Wódz. Po ucieczce do Rumunii, a następnie internowaniu na Węgrzech wrócił do okupowanego kraju pod pseudonimem Adam Zawisza. Próbował bez powodzenia organizować konspiracyjny Obóz Polski Walczącej. Tytuł Honorowego Obywatela miasta Torunia odebrał osobiście 20 czerwca 1938 r.

Urodziła się 3 kwietnia 1890 r. w Toruniu jako córka Leona Szumana - znanego lekarza i działacza społecznego. Po ukończeniu szkół średnich w Krakowie i Lwowie, poświęciła się pracy pedagogicznej i działalności charytatywnej. Jeszcze w okresie zaborów prowadziła tajne nauczanie dla dzieci robotniczych. W czasie I wojny światowej organizowała Komitet Niesienia Pomocy Ofiarom Wojny w Królestwie Polskim. Była założycielką toruńskiego PCK i przewodniczącą Komisji Szkolnej w Toruniu. Organizowała kształcenie nauczycieli języka polskiego na Pomorzu. Wanda Szuman uznawana jest za pionierkę polskiej pedagogiki specjalnej. Prowadziła prace nad przygotowaniem systemu opieki nad sierotami w Polsce. Rozpoczęła kształcenie wychowawczyń dla ochronek, żłobków i przedszkoli. Jednocześnie podjęła studia w Warszawie, wyjeżdżając na liczne staże za granicę do zakładów opiekuńczych dla sierot. Wanda Szuman prowadziła badania naukowe nad rozwojem sierot i dzieci chowanych w izolacji. Propagowała wychowanie w rodzinie jako formę opieki nad sierotami. W latach 1933 do 1939 była dyrektorką Katolickiego Seminarium dla Wychowawczyń Przedszkoli w Poznaniu. W czasie II wojny światowej ponownie podjęła tajne nauczanie pracując jednocześnie w Polskim Komitecie Opiekuńczym. Organizowała pomoc dla rodzin więźniów i wysiedlonych po powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny Wanda Szuman wróciła do Torunia z przymusowego wysiedlenia i rozpoczęła pracę w Liceum Wychowawczyń Przedszkoli i Pogotowiu Opiekuńczym. W 1952 r. przeszła na emeryturę, lecz nie przerwała pracy naukowej i badawczej. Wprowadziła do polskiej pedagogiki nowe metody i kierunki. Zajmowała się dziećmi niepełnosprawnymi, niewidomymi i głuchymi. W latach 70-tych upowszechniła prekursorską wówczas metodę rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez pracę artystyczną. Jej pracowitość i poświęcenie w niesieniu pomocy potrzebującym zyskały jej powszechny szacunek. Została odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, papieskim medalem "Pro Ecclesiae et Pontifice" i Orderem Uśmiechu. 13 lutego 1992 r. Rada Miasta Torunia podjęła uchwałę o nadaniu Wandzie Szuman tytułu honorowego obywatela. Wanda Szuman zmarła 1 grudnia 1994 r w wieku 104 lat.

Urodziła się 19 marca 1909 r. w Toruniu. Po ukończeniu studiów poświęciła się pracy pedagogicznej w szkołach, jednocześnie działając na rzecz Przysposobienia Wojskowego Kobiet, którego była komendantką Regionu Śląskiego. Wzięła udział w kampanii wrześniowej, a następnie w pierwszych zalążkach konspiracji na Śląsku. Początkowo w Służbie Zwycięstwu Polski, następnie Związku Walki Zbrojnej, i wreszcie Armii Krajowej. Do końca 1940 r. kierowała łącznością Okręgu Śląskiego ZWZ. Później rozpoczęła się jej epopeja kurierki AK. Znana w konspiracji pod pseudonimem "Zo" stała się prawdziwą legendą kurierów w okupowanej Europie. Wielokrotnie nielegalnie przekraczała granice przenosząc wiadomości i meldunki. Szkoliła też innych kurierów. Pełniła funkcję zastępcy szefa "Zagrody" - Działu Łączności zagranicznej Oddziału V Sztabu Komendy Głównej AK Jej najsłynniejszy rajd wiódł poprzez Niemcy, Austrię, Francję i Hiszpanię do Anglii. "Zo" była jedyną kobietą - "cichociemną". Na własną prośbę powróciła na spadochronie do okupowanego kraju 10 września 1943 r. Pracowała w szefostwie Wojskowej Służby Kobiet KG AK. Po upadku powstania warszawskiego nadal działała w służbie Państwa Podziemnego u boku gen. Okulickiego. Dostarczyła do Szwajcarii pierwsze szczegółowe meldunki o sytuacji w kraju po upadku powstania. Po zakończeniu wojny włączyła się w struktury konspiracji antykomunistycznej w ramach organizacji Wolność i Niezawisłość. Powróciła także do pracy pedagogicznej - ukończyła studium pedagogiki społecznej i rozpoczęła pracę doktorską. W 1951 roku została aresztowana przez Urząd Bezpieczeństwa. Więziona do 1955 r. Od 1956 r. powróciła do pracy naukowej i pedagogicznej. W 1965 r. uzyskała doktorat, a w 1972 r. habilitację. Wówczas też wróciła do rodzinnego Torunia, gdzie podjęła pracę na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Instytucie Pedagogiki i Psychologii. Równocześnie gromadziła materiały do dziejów Armii Krajowej, działała w środowisku kombatantów AK. Na skutek represji SB, dzięki którym m.in. zlikwidowano kierowany przez nią Zakład Andragogiki, odeszła przedwcześnie z pracy na uniwersytecie. W latach osiemdziesiątych związana ze środowiskiem "Solidarności" była dla młodych autorytetem i wzorem patriotyzmu. Prof. Zawacka działała w Zrzeszeniu Kaszubsko-Pomorskim a także współtworzyła Światowy Związek Żołnierzy AK. Jej wielkim dziełem jest powołanie do życia Fundacji "Archiwum Pomorskie Armii Krajowej". Fundacja nie tylko gromadzi dokumenty i relacje, ale także organizuje konferencje, zjazdy naukowe i wydaje liczne publikacje dokumentujące udział Pomorza w walce o niepodległość. W grudniu 1995 r. decyzją Prezydenta RP Lecha Wałesy prof. Elżbieta Zawacka została odznaczona Orderem Orła Białego. Jest także odznaczona Krzyżem Orderu Virtuti Militari i pięciokrotnie Krzyżem Walecznych. 15 grudnia 1995 roku prof. Elżbieta Zawacka została przez mieszkańców rodzinnego Torunia wyróżniona tytułem honorowego obywatela.

16 stycznia 1998 r. Rada Miasta Torunia podjęła jednomyślnie uchwałę o nadaniu tytułu honorowego obywatela miasta Torunia Papieżowi Janowi Pawłowi II. Jest to najwyższy dowód uznania i wyróżnienie, jakie mieszkańcy grodu Kopernika mogli przyznać osobistości o szczególnych zasługach i autorytecie. Dla torunian, tak jak dla wszystkich Polaków Jan Paweł II jest najwyższym autorytetem moralnym i duchowym we współczesnym świecie. Radni uzasadnili swą decyzję uznaniem m.in. "dla propagowania i rozwijania ekumenicznego dialogu i porozumienia między ludźmi, narodami, wyznaniami, tak nam bliską, bo zakorzenioną w historii i tradycji Torunia, kontynuowanej współcześnie przez kościół lokalny, władze miasta, uczelnie wyższe i wspólnotę lokalną, a objawiającą się w Rozmowach Toruńskich - kontynuacji Colloquium Charitativum, otwartych wykładach, we wspólnym tworzeniu dzieł miłosierdzia - Centrum Caritas im. Matki Marii Karłowskiej itp."
Aby prosić papieża o przyjęcie tej godności, do Rzymu pojechała ponad 650 osobowa delegacja lokalnych władz, duchowieństwa, środowisk akademickich, twórczych, biznesowych i innych oraz mieszkańców Torunia i Diecezji Toruńskiej. Papież spotkał się z delegacją 19 lutego 1998 r. na specjalnej, trwającej 1,5 godziny audiencji. Działo się to dokładnie w 525 rocznice urodzin Mikołaja Kopernika, którego kopia portretu była jednym z darów od torunian. - Sprawiliście mi wielka radość tymi odwiedzinami, bo ziemia toruńska, a zwłaszcza miasto Toruń są mi znane i drogie - odpowiedział Jan Paweł II. Przybliża mi to miasto przede wszystkim postać wielkiego jego syna - Mikołaja Kopernika (...) jest on obecny w świadomości wszystkich Polaków, a zwłaszcza mieszkańców Torunia poprzez uniwersytet, który nosi jego imię. Od dzisiaj czuję się jeszcze bardziej związany z tym miastem i z wami."
Związki Jana Pawła II z Toruniem datują się jeszcze z czasów, kiedy kardynał Karol Wojtyła odwiedzał tu swą rodzinę. W 1971 r. w toruńskim kościele p.w. św. Józefa udzielił ślubu Kazimierze i Markowi Wiadrowskim Do dziś mieszkają tu dzieci i żona jego kuzyna, z którymi utrzymuje żywy kontakt.
Toruń zawdzięcza papieżowi bardzo wiele. 25 marca 1992 r. na mocy bulli "Totus Tuus Poloniae Populus" Jan Paweł II powołał diecezję toruńską, która jest kontynuatorką wielowiekowych tradycji diecezji chełmińskiej. W Zakopanem w czerwcu 1997 r. beatyfikował Matkę Marię Karłowską - założycielkę zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej. Centrum Caritas jej imienia stanowi dar serca torunian dla papieża Polaka. Imię Jana Pawła II nosi szkoła podstawowa nr 13. Torunianie zawsze żywo uczestniczyli w papieskich pielgrzymkach. Tym razem mieli okazję gościć go w swym mieście, o którym papież miał kiedyś powiedzieć, że jest mu "po Krakowie najbliższym".

Prof. Wilhelmina Iwanowska urodziła w Wilnie. Tam też ukończyła gimnazjum i liceum SS Nazaretanek. Ciekawość wszechświata skierowały na studia astronomii, które podjęła na Uniwersytecie Stefana Batorego. Od 1927 r. pracowała w Obserwatorium Astronomicznym USB zorganizowanym i kierowanym przez prof. Władysława Dziewulskiego. W 1937 r. uzyskała habilitację. Jej wspaniale zapowiadającą się karierę naukową przerwał wybuch wojny. Zmuszona przez ciężkie okupacyjne warunki do podejmowania różnych prac, jednocześnie uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Po zajęciu przez Armię Czerwona Wilna, a następnie "repatriacji" jego polskich mieszkańców, prof. Iwanowska wspólnie z kolegami z USB znalazła się w Łodzi. Stąd komunistyczne władze planowały rozesłać niewygodnych dla nich naukowców do różnych uczelni. Profesorowie wileńscy z Władysławem Dziewulskim na czele postanowili jednak nie ulegać, lecz wspólnie stworzyć nową uczelnię wyższą kontynuującą tradycję ukochanej wileńskiej Alma Mater. Ich wybór padł na Toruń sławny tradycją miasta rodzinnego największego z astronomów. Tak los związał prof. Iwanowską z grodem Kopernika. Stała się ona nie tylko współzałożycielką Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, ale także razem z prof. Dziewulskim "toruńskiej szkoły" astronomii i radioastronomii. Szkoły, która ponownie przypomniała światu kopernikańską sławę Torunia, i wykształciła rzesze wybitnych uczniów zajmujących dziś stanowiska profesorów w uczelniach w wielu krajach. Badania i prace naukowe prof. Wilhelminy Iwanowskiej na temat astronomii gwiazdowej (m.in. statystyczne badanie ruchu gwiazd w przestrzeni, fotometria fotograficzna gwiazd zmiennych, badanie widm gwiazdowych, ewolucja galaktyk) przyniosły jej sławę wybitnego naukowca. O tym, jak wielkim autorytetem w świecie astronomii cieszy się prof. Iwanowska świadczą liczne zaproszenia na wykłady na uczelniach europejskich i amerykańskich oraz fakt powierzenia jej funkcji wiceprezesa Międzynarodowej Unii Astronomicznej. Prof. Wilhelmina Iwanowska jest także członkiem rzeczywistym PAN oraz wielu towarzystw naukowych na całym świecie, a także doktorem honoris causa trzech uniwersytetów (University of Leicester w Anglii, University of Manitoba w Winnipeg w Kanadzie oraz rodzimego UMK). Honorowe obywatelstwo przyznało jej kanadyjskie miasto Winnipeg. Prof. Iwanowska jest także założycielką Oddziału Toruńskiego Centrum Astronomicznego PAN.
31 lipca 1997 r. Rada Miasta Torunia podjęła jednomyślnie uchwałę o przyznaniu prof. Wilhelminie Iwanowskiej tytułu honorowego obywatela. Uroczystość przyznania tej godności miała miejsce podczas uroczystej sesji rady miejskiej w Dworze Artusa 25 września tego samego roku.

Profesor Marian Biskup urodził się 19 grudnia 1922 roku w Inowrocławiu. Po wojnie na stałe zamieszkał w Toruniu. Jest autorem wielu książek i artykułów o historii Torunia i jego wybitnych mieszkańcach, przede wszystkim o Mikołaju Koperniku. Niestrudzony badacz materiałów źródłowych historii Pomorza, Zakonu Krzyżackiego i Torunia. Imponujący jest zakres jego działalności naukowej i redakcyjnej, m.in. kierowanie jednym z najlepszych periodyków historycznych w Polsce - "Zapiskami Historycznymi". Dzięki niemu powołano do życia m.in. Olimpiadę Historyczną. Od 1991 r. jest członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności.
Jego życie i kariera zawodowa są nierozerwalnie związane z Toruniem. Studia magisterskie na UMK - 1949-52, nauczyciel w toruńskiej szkole średniej - 1947-51, przez 15 lat pracował na UMK - 1957-72, docent - 1958, prof. nadzwyczajny - 1961; prof. zwyczajny Zakładu Historii średniowiecznej. Od 1955 r. działał w Towarzystwie Naukowym w Toruniu, w 1965 r. został sekretarzem generalnym TNT, w 1983 r. został wybrany prezesem Towarzystwa Naukowego w Toruniu.
Przyznanie tytułu poprzedziła jednomyślnie przyjęta uchwała Kapituły Honorowych Wyróżnień Miasta Torunia, w której wskazano na wybitne zasługi Prof. Biskupa w rozsławieniu Torunia w kraju i za granicą w wielu książkach i artykułach o historii miasta, nieoceniony wkład w popularyzację wielowiekowego dorobku Torunia, wychowywanie wielu pokoleń młodzieży w duchu poszanowania rodzimej historii oraz uznanie Profesora za autorytet moralny i naukowy.

Urodzony we Lwowie w 1916 r. prof.Artur Hutnikiewicz, mieszka w Toruniu od 1946 r., kiedy objął stanowisko starszego asystenta w Katedrze Teorii Literatury i Literatury Porównawczej na UMK. Przeszedł wszystkie szczeble kariery uniwersyteckiej: doktoryzował się w 1948 r. rozprawą o twórczości Żeromskiego, w 1962 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1973 r. profesorem zwyczajnym. W latach 1956-58 był prodziekanem Wydziału Humanistycznego, do 1968 r. kierownikiem Katedry Literatury Polskiej XX w., następnie w latach 1973-86 kierownikiem Zakładu Historii Literatury Polskiej, a od 1980 r. do 1986 r. dyrektorem Instytutu Filologii Polskiej. Przez wiele lat działał w Towarzystwie Naukowym w Toruniu, w Radzie Naukowej Instytutu Badań Literackich oraz w Komitecie Nauk o Literaturze PAN. Jest też członkiem honorowym Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza oraz Towarzystwa im. Stefana Żeromskiego. W 1993 r. wstąpił do reaktywowanej Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie.
W swoim dorobku ma ponad 200 rozpraw i esejów, m.in. studium "Żeromski i naturalizm", rozprawę "Twórczość literacka Stefana Grabińskiego (1887-1936)", wielokrotnie wznawianą monografię "Stefan Żeromski" oraz kompendium wiedzy o literaturze XX w. "Od czystej formy do literatury faktu". Niedawno ukończył książkę o literaturze polskiej w latach 1918-1945. Krytycznie nastawiony do rzeczywistości powojennej, nie był ulubieńcem peerelowskich władz. Kilkakrotnie zabierano mu paszport, odmawiano prawa wyjazdu z kraju, cenzurowano teksty.
Wykształcił w Toruniu 450 magistrów filologii polskiej, 12 doktorów i 8 doktorów habilitowanych. Uwielbiał uczyć. Jeszcze do ubiegłego roku, mimo przejścia na emeryturę, prowadził wykład monograficzny dla studentów. Jego nazwisko wymienił wśród najbardziej znaczących dla polskiej nauki Jan Paweł II podczas pobytu na toruńskim UMK w czerwcu 1999 r. Prof. Hutnikiewicz zmuszony po studiach do opuszczenia ukochanego Lwowa, zawsze podkreślał swoje ogromne przywiązanie do Torunia, o którym mawia "moje małe miejsce na ziemi, mój dom".

Wieloletni Duszpasterz Akademicki w Toruniu, pełniący posługę, która w tradycji polskich uniwersytetów jest obecna od bardzo wielu lat. Dzięki jego działalności Toruń należał przez długi okres do miast szczycących się istnieniem na jego terenie jednego z najbardziej znanych i poważanych duszpasterstw akademickich w Polsce. W wielu polskich kręgach intelektualnych słowo "Toruń" kojarzono wówczas z nazwiskiem ojca. Tysiące torunian w latach 1963-1988 słuchały w Kościele Akademickim homilii głoszonych przez ojca. Dawały one wielu ludziom oprócz wartości religijnych także zrozumienie procesów społeczno -politycznych zachodzących w kraju.
Rektor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika prof. dr hab. Jan Kopcewicz w swoim uzasadnieniu do wniosku o przyznanie honorowego obywatelstwa pisze, że ojciec Wołoszyn charakteryzował się zawsze realizmem i dystansował się od wszelkich zachowań emocjonalnych. Niejednokrotnie w czasie "Solidarności" i stanu wojennego publicznie wyrażał dezaprobatę dla działań zbytnio radykalnych, przestrzegał przed nienawiścią, zadziornością, tryumfalizmem oraz sprzeniewierzaniem się etosowi "Solidarności".
Zapraszanie do Torunia intelektualistów i uczonych, duchownych i świeckich, ludzi sztuki, polityków, dziennikarzy i publicystów było tą formą działalności, której o. Wołoszyn poświęcił najwięcej serca. Wizyta w Toruniu takich osób jak np. Karol Wojtyła, Jerzy Turowicz, Józef Tischner, Władysław Hasior, Stefan Kisielewski, Jan Twardowski świadczą, jak bardzo niekwestionowanym musiał być autorytetem. Dzięki działalności o. Wołoszyna powstał w Toruniu i istniał tu przez lata silny oraz dynamiczny ośrodek intelektualny, znany i ceniony w całej Polsce.
O. Władysław Wołoszyn działał w Toruniu w trudnych latach 1963-1988, tj. w okresie wielkich napięć społecznych i przełomów politycznych. Jego obecność w Toruniu, jak pisze prof. Kopcewicz, pomogły społeczności miasta i Uniwersytetu przejść z godnością tak trudne momenty jak: marzec 1968, czy grudzień 1981 roku. Szczególnie wpływ Jego osobowości zaznaczył się w okresie stanu wojennego, gdy zaangażował się w ścisłą współpracę z władzami Uniwersytetu w celu ochrony pracowników i studentów oskarżanych niesłusznie o działalność antypaństwową.
Działalność ojca Wołoszyna odegrała dużą rolę w kształtowaniu atmosfery Torunia tamtych lat. Jego olbrzymi autorytet, jak podkreśla rektor UMK, spowodował, że stał się niekwestionowanym przywódcą duchowym kilku generacji torunian.